tajemnicebogow@wp.pl


BUDDYZM ZEN

Zen, buddyzm zen, orientacja w › buddyzmie mahajanistycznym, kładąca szczególny nacisk na praktyki medytacyjne. Rozpowszechniona szczególnie w Japonii, gdzie reprezentują ją m.in. sekty soto-shu i rinzai,w Chinach znana jako chan.

Początki zen sięgają VI w., kiedy to dzięki mnichowi Bodhidharmie (? - ok. 532) przyjął się w Chinach. Do Japonii został przeniesiony w XII-XIII w. Jego inicjatorami byli: Eisai (1141-1215), który 1191 założył szkołę rinzai, i Dogen (1200-53), twórca szkoły soto. Celem adeptów zen jest nagłe osiągnięcie stanu oświecenia ( nirwany), błogosławionego stanu spokoju i próżni w umyśle, odzwierciedlającego bytową niesamoistność (pustkę) wszystkich elementów rzeczywistości. Środkiem z. jest nadzorowany przez mistrza trening duchowy, obejmujący namysł nad paradoksalnym sformułowaniem, bieżąca czujność umysłu oraz medytacja w pozycji siedzącej. Nauki mistrza polegają na zaleceniach, jakie winny być postawy przy medytacji i w jaki sposób ćwiczyć umysł.

Wielkie świątynie zen stały się w Japonii centrami kultury, które inspirowały m.in.: sztukę malarstwa tuszowego, teatr No, ceremonię parzenia herbaty, ikebanę oraz sztukę aranżacji ogrodów. Od okresu Meiji (1868-1912) zen wraz z całą religią buddyjską stracił swoją pozycję na rzecz faworyzowanego shintoizmu. Po II wojnie światowej odzyskał swoje dawne znaczenie w kulturze japońskiej, a dzięki Daisetzowi Suzuki został rozpowszechniony w całym świecie.
Artykuł pochodzi z: Multimedialna Encyklopedi Powszechna PWN, edycja 2003

Powrót do: Chiny



Stronę zaprojektował Ladien. Wszystkie prawa zastrzeżone.
W razie pytań proszę o kontakt pod adresem e-mail: tajemnicebogow@wp.pl